นานๆทีเข้ามาปัดฝุ่นบ้านนี้บ้าง เด๋วบ้านจะร้างซะก่อน
เมื่อวานเข้าร้านแมงป่อง เห็นวีซีดีแหยมยโสธรฝีมือ alienboon พี่ชายแสนไม่หล่อ เป็นผู้ออกแบบงานสร้างและกำกับศิลป์ เลยอุดหนุนซะหน่อย (ทั้งๆที่รายได้ไม่ได้เข้ากระเป๋าพี่เรา) เนื่องจากเจ๊ที่ไปเดินด้วยกันบอกว่าขำกร๊ากกก
ปรากฏว่านั่งดูเมื่อตอนเย็น นั่งขำตลอดเรื่องอยู่คนเดียว จริงๆแล้วเนื้อเรื่องก็พื้นๆ แต่การใช้ภาษาของตัวละครนี่สิ ขำมาก ....ไม่ได้ขำแบบหัวเราะเยาะ แต่ขำในความน่ารักของภาษาอิสานบ้านเฮา
โดยส่วนตัวแล้วชอบภาษาท้องถิ่นมากๆ ตอนไปอยู่เมืองตราดสองปี ก็ซึมซับสำเนียงของภาคตะวันออกมาบ้าง คนแถวนั้นจะเสียงห้วนๆ แล้วก็มีคำว่าฮิ..ลงท้ายประโยคบ่อยๆ ตอนแรกที่ได้ยินประโยคที่ว่า ชลฯฮิสั้น จันฮิยาว (อะไรประมาณนี้) ก็ไม่ค่อยเชื่อหรอก เออ..คนเราจะเอาคำว่าฮิมาลงท้ายได้ยังไงเนี่ย มันดูไม่ธรรมชาติ แต่พอไปอยู่ที่นั่นแล้ว ทำให้เข้าใจเลยว่า เค้าพูดกันจริงๆ แต่ถ้าเราไม่สังเกตจริงๆก็จะไม่รู้สึก เพราะพูดค่อนข้างเร็ว อย่างเช่น "ไปไหนมาฮิ" "ทำไรฮิ" .... ฯลฯฮิ ฟังแล้วก็น่ารักดีจัง
พอมาอยู่ขอนแก่น คนรอบตัวหลายคนก็สำเนียงอิสานแท้ๆ ช่วงแรกๆที่นั่งอยู่ท่ามกลางพี่ๆ ก็ทำหน้าเอ๋อไปหลายรอบเหมือนกัน แต่ตอนนี้...เนียนแล้วเพราะว่าพอจะเออๆออๆห่อหมกไปตามเรื่อง จริงๆแล้วก็ยังฟังไม่ค่อยออกหรอก เพราะถ้าคนที่สำเนียงดีจริงๆ ก็จะเป็นอิสานแท้ๆเลย การเรียงประโยคและคำที่ใช้ก็จะต่างจากภาษากลางอย่างสิ้นเชิง
สมัยเด็กๆได้คลุกคลีกับคนงานที่บ้าน ซึ่งเป็นคนอิสานซะส่วนใหญ่ ก็เลยชินสำเนียงอิสาน เมื่อไม่กี่ปีมานี้ จำได้ว่ามีละครเพลงอยู่เรื่องหนึ่ง ที่แอนกับชาย ชาตโยดมเล่นเป็นคนอิสาน ฟังพระนางคุยกันก็รู้สึกขัดใจ คือพูดอิสานเหมือนเหนียมๆกลัวว่าเสียงจะไม่เพราะ แต่ก็ชื่นชมในความพยายามของเค้านะคะ ที่ตั้งใจหัด เพราะรู้ว่าจะพูดให้ได้สำเนียงจริงๆน่ะยากมากๆ ซึ่งตัวเองก็คงใช้เวลานานเหมือนกันกว่าจะหัดให้เหมือน (แห่ะๆ)
อ้อ..พูดถึงหนัง อีกอย่างที่โดนใจคือ สี... สีของเรื่องนี้ จี๊ดจริงๆ ชอบมากโดยเฉพาะนาสีเขียวกับฟ้าสีส้มเนี่ย โดนๆๆ
ก่อนจบ เอาภาษาอิสานมาฝากกัน
ดาก = ก้น
มื้ออื่น = พรุ่งนี้
ขี้โพ่ = พุงป่อง
ไม่ได้ล้อนะคะ แต่รักภาษาอิสานค่ะ
edit @ 2006/08/31 21:53:47
นำ
